Dames ATB-en auf deutsch….

20130609_155518

Dames ATBén auf deutsch…is dat anders dan op z’n Hollands? Na een goede gezellige voorbereidingsavond bij Frans thuis, waar we voorbereid werden op het befietsen van de ‘Drakenrug’ was het zondag 9 juni jl dan toch echt zover.
Teutoburger Wald…here we come! Best spannend!
En we zijn: Geertje, Janny, Janneke, Tanja, Inge, Karin, Jorith, Miranda, Inge en Woudy en onze mannelijke krachten Lukas en Frans.
[facebook_like_button]

Verzameld bij de vertrouwde Drenthehal, op weg naar het onbekende Teutoburger Wald. Het is perfect fietsweer. De stemming is goed, ietwat gespannen…gezonde spanning.

“10 dames, 2 heren. Ik deel mijn gierende zenuwen…”

Na het drinken van de zelf meegenomen koffie (de duitsers hadden ’s avonds een feest gehad en kennen onze uitdrukking helaas niet: ’s Nachts een kerel overdag een kerel…vandaar de eigen koffie) op het terras bij de Stube op de Eurocamping was het omkleden geblazen. Om 11 uur zijn we er klaar voor: 10 dames, 2 heren. Ik deel mijn gierende zenuwen even met mijn buurvrouw…zij herkent ze…..

Het begint direct met een leuk kei/grind klimmetje….de ademhaling moet nog gereguleerd worden merk ik….nog niet in de juiste verhouding. Maar zoals Frans en Lukas ons OOK hadden beloofd: “ Na een klim komt ook weer een afdaling” en die belofte klopt. De eerste afdaling is een feit, super gaaf! Frans verzekerd ons dat het niet veel moeilijker wordt dan dit. Dat geeft de burger moet. Appeltje eitje dussss…..?!

Frans is de kopman, Lukas de ‘bezemwagen’. Ik fiets achter Frans en zeg tegen mijn buurvrouw…’goh, wat een kuiten heeft dit Frans, zou ie vaker fietsen….” “Ik denk ‘t,” is haar antwoord ;-))

“…lopen is minstens zo erg als fietsen…”

Het is klimmen en dalen en kliiiiiimmmmen en dalen en kliiiiiiiimmmmmmmmen en dalen. Man, wat een bult’n…Ik hoor mezelf hijgen, puffen, steunen…ben ik de enige? Een korte blik achter/voor me zegt me: nee, je bent (gelukkig) niet de enige. Ik kom adem te kort, de benen zijn goed, maar die verrekte longinhoud is niet afdoende voor deze ‘Draak van een rug’. Ik moet afstappen…maar lopen is minstens zo ‘erg’ als fietsen. Daar waar mogelijk wordt er zoveel mogelijk gefietst. Lopen is het laatste redmiddel. Het kost wat bloed, zweet en tranen..…maar dan heb je ook wat: wat een PRACHTIGE omgeving…. om je in stuk te trappen. Gelukkig hebben we daar ook nog oog voor!

De tip van Frans (waar we bijna allemaal onze twijfel over hadden): bij de afdaling voornamelijk met je voorrem remmen!! Deze tip blijkt, proefondervindelijk, juist te zijn!
Miranda leeft deze tip iets te letterlijk na met als resultaat dat ze iets ‘over haar fiets’ doet en besluit even uit te rusten…op de grond. Best jammer, zeker voor haar! Een dik blauw oog is het eerste wat zich laat zien en een zeer been. Fietsen is er niet meer bij. EersteHulpBijOngelukkenArtsFrans ruft um Hilfe en vindt een goede plek bij het mooie restaurant ‘Das Forsthaus’….Elk nadeel heb z’n voordeel: hier kunnen we ook de lege magen even vullen met de nodige suikers en koolhydraten.

20130609_185442Na de lunch laten we Miranda achter bij het restaurant. Zij wordt opgehaald door Lukas, die, uitgerust met ‘tomtom’ (zie foto), op pad gestuurd wordt om zijn auto te halen. Dat blijkt nog een hele klus, zeker als ook je mobiel aangeeft dat ie ook wel wat zou lusten. Maar Lukas zou Lukas niet zijn….hij redt het Miranda veilig naar de camping te brengen.

“…niet de fietsen. Maar dat klopt ook…”

De eerste klim na de rustpauze is ook de ‘beste’ van de hele route…man o man…dit is toch niet te fietsen! Klopt ook, was ons ook voorspeld…zelfs onze opperberggeit-met-zijn-fietskuiten-Frans moet hier een stukkie lopen…we nemen het je niet kwalijk hoor….;-) Gezien de tijd besluiten we een deel van de route te laten voor wat het is. In Bad-Iburg laat Frans ons de keus: ‘of we gaan hier over het asfalt terug naar de camping of we kiezen voor de Hermansweg’. De keuze is dus: makkelijk fietsen of willen en kunnen we nog even afzien. Unaniem: we gaan tot het gaatje. De Hermansweg wordt bedwongen. En wat een goede en vooral mooie keus! Veel klimwerk, vooral voor Inge M, onze vrouwelijke sterke berggeit, die de ultieme uitdaging niet uit de weg gaat….zij kiest de steile variant van de Hermansweg, terwijl wij de mildere verkiezen. Klimmen, maar ook vooral erg mooi dalen. Wat is dat ATB-en toch een prachtige sport…het is genieten, echt!

Het motto voor deze rit was: ‘Samen uit, samen thuis’ er wordt dus op elkaar gewacht. Zo is en was het ook! Dat geeft en gaf een goed gevoel!

Om half vijf bereiken we, verder ongeschonden, de camping. Dertig kilometer Duits grondgebied is onder ons door gezoefd. En raad es wat: het begint te regenen. Nee, laat die timing maar aan ons vrouwen over!

Even later zit een ieder fris en fruitig aan tafel. En ik kan je zeggen dat ene biertje…..aaaaaa wat lekker en zó verdiend! Na een lekkere maaltijd is het tijd huiswaarts te keren. Ja, moe maar o zo voldaan! Wat een dag, ik schrijf hem bij onder het kopje ‘memorabel’.

“…etwas schweerderer aber auch schöneder…”

Of Deutsch ATB-en anders is dan op z’n Hollands, dat vroeg ik mij hierboven af. Ja en Nee! ATB-en is ATB-en maar de kuiten kraken meer in das Teutoburger Wald als in het Dwingelderveld…geen twijfel over mogelijk!
Auf deutsch ist das doch etwas ‘schweererder’, aber auch ‘schöneder’.

Dames…we gaan weer he? Op één voorwaarde: dat in ieder geval onze berggeiten Frans en Lukas ook weer meegaan! Mannen, bedankt voor de gezelligheid en goede begeleiding!!
HET WAS EEN TOPDAG!

20130609_110646